![\"\"](\"https:\/\/jvank.nl\/publishing\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/Voorblad-1-180x250.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
Titel: <\/strong>De Langbenige en andere verhalen<\/p>\n Genre<\/strong>: <\/b>Verhalen ISBN : <\/b>978-90-79418-83-1 (eboek)<\/p>\n Verschenen<\/strong>:\u00a0<\/b>1 januari 2020 Website<\/strong>: <\/b>www.jvank.nl\/Langbenige<\/a><\/p>\n <\/p>\n DE LANGBENIGE<\/b><\/p>\n Op woensdag 1 januari 2020<\/b>\u00a0is de e-boek versie verschenen van deze vierde verhalenbundel van Herman Ad\u00e8r. Het<\/span>\u00a0e-boek kost\u00a0<\/span>\u20ac<\/span>\u00a014,-.<\/span><\/p>\n In deze nieuwe verhalenbundel zijn 15 verhalen opgenomen die na 2010 gereed<\/span>\u00a0kwamen.<\/span> Net zoals in vorig werk van Herman Ad\u00e8r zijn de meeste verhalen gebaseerd op<\/span>\u00a0belevenissen van de auteur, maar meestal is het onderliggende materiaal niet meer<\/span>\u00a0duidelijk herkenbaar.<\/span><\/p>\n Ze waren dat al jaren gewend, niet met elkaar praten. Leven in een cocon van<\/span>\u00a0stilte. Het was begonnen nadat Anton<\/span>\u00a0met Lidia<\/span>\u00a0gebroken had. Lidia<\/span>\u00a0was veel<\/span>\u00a0jonger en hij was toen natuurlijk ook nog jong, maar nog wel twintig jaar ouder.<\/span>\u00a0Die twee hadden een tijd een verhouding gehad, maar dat kon niet meer toen<\/span>\u00a0Frisia<\/span>\u00a0erachter was gekomen. Ze was woedend, vooral omdat Lidia<\/span>\u00a0zo\u2019n jong meisje was<\/span>\u00a0en een adembenemende schoonheid, vond ze. Geen van beide dingen kon ze<\/span>\u00a0verkroppen.<\/span> Zolang ze zich konden herinneren, gingen ze ieder jaar op vakantie naar Itali\u00eb. En dat<\/span>\u00a0bleven ze doen, ondanks hun verslechterde verhouding. Het was natuurlijk wel lastig<\/span>\u00a0reizen, wanneer je weinig of niets tegen elkaar kon zeggen, maar aan de andere kant<\/span>\u00a0vonden ze het allebei wel rustig. In de auto zat degeen die niet reed, achterin zijn eigen<\/span>\u00a0boekje te lezen.<\/span> Het was op een van deze wandelingen dat ze de poesjes vonden. Op de terugweg naar het<\/span>\u00a0dorp waar ze woonden, kwamen ze zoals altijd door het dorpje Andria. Tot hun<\/span>\u00a0verwondering ontdekten ze in een nis waarin vroeger altijd een heiligenbeeldje had<\/span>\u00a0gestaan, twee pasgeboren poesjes. Ze hielden stil om die minuscule leventjes te<\/span>\u00a0bewonderen. Maar de poesjes zagen er niet goed uit, ze piepten voortdurend, als<\/span>\u00a0waren ze alleen op de wereld en was er geen moeder meer die hen van melk kon<\/span>\u00a0voorzien.<\/span> \u2018Dat kan niet,\u2019 zei Anton<\/span>\u00a0beslist. \u2018We nemen ze mee.\u2019 En omdat Frisia<\/span>\u00a0geen<\/span>\u00a0tegenwerpingen maakte nam hij aan dat zij hetzelfde dacht.<\/span><\/p>\n Voor ze hun weg vervolgden, gaven ze de beestjes eerst te drinken van het water uit hun<\/span>\u00a0veldfles, daarna knoopten ze van Frisia\u2019s hoofddoek een draagdoek zodat Anton<\/span>\u00a0de<\/span>\u00a0poesjes kon meedragen. Gelukkig was het nog maar een klein stukje naar het huisje waar<\/span>\u00a0ze woonden. Daar kregen de beestjes de verzorging die ze zo bitter nodig hadden: melk<\/span>\u00a0uit een flesje en wat babyvoeding.<\/span><\/p>\n Door het gepruts met de twee kleine poppetjes ontspande de verhouding van<\/span>\u00a0Anton<\/span>\u00a0en Frisia<\/span>\u00a0enigszins. Je kunt nu eenmaal niet met twee van die kleine<\/span>\u00a0beestjes omtruttelen zonder nu en dan vertedering te voelen of in lachen uit te<\/span>\u00a0barsten.<\/span> Vanaf het moment waarop ze waren thuisgekomen, bleek hun verhouding aanzienlijk<\/span>\u00a0verbeterd, al bleven er nog steeds dagelijks weerkerende punten van wrijving. Maar nu de<\/span>\u00a0twee poesjes steeds aanwezig waren, ook bij hun conflicten, temperde zich hun toon.<\/span>\u00a0Hadden ze zich voor de vakantie in een stuurs stilzwijgen gehuld, sinds sinds hun<\/span>\u00a0terugkomst praatten ze weer gewoon tegen elkaar. En wanneer het om heikele punten<\/span>\u00a0ging, verliep de communicatie via de beesten, die ze Antonia<\/span>\u00a0en Knolletje<\/span>\u00a0hadden<\/span>\u00a0genoemd:<\/span><\/p>\n \u201cAntonia, zeg eens tegen Frisia, dat ze niet zo pietluttig moet zijn en dat ze niet mag<\/span>\u00a0schreeuwen,\u201d waarop Frisia<\/span>\u00a0dan direkt riposteerde: \u201cKnolletje, laat hem weten, dat het<\/span>\u00a0allemaal komt omdat hij zelf begonnen is.\u201d<\/span><\/p>\n Het wonderlijke was, dat de beide beestjes op den duur een zeker begrip voor de<\/span>\u00a0communicatie aan de dag legden. Dat bleek uit de manier waarop ze reageerden. Het leek<\/span>\u00a0dan net alsof Antonia<\/span>\u00a0naar Frisia<\/span>\u00a0toe hompelde om Anton\u2019s boodschap te brengen.<\/span>\u00a0Frisia<\/span>\u00a0nam haar vertederd op schoot en de boodschap die ze aan het dier mee meegaf<\/span>\u00a0werd veel gematigder geformuleerd en rustiger uitgesproken.<\/span><\/p>\n Maar er diende zich wel weer nieuwe conflictstof aan. Omdat ze nu en dan op<\/span>\u00a0dezelfde tijd van huis moesten, besloten ze een buurmeisje, dat een eindje verderop<\/span>\u00a0woonde, te vragen in dat soort gevallen op te passen, tegen betaling uiteraard.<\/span> \u2018Knol, het is weer zover, vraag Anton<\/span>\u00a0maar gauw om eens even koffiemelk te halen op de<\/span>\u00a0hoek.\u2019 Waarop Anton<\/span>\u00a0betrapt opstond en zich zonder weerwoord via Antonia<\/span>\u00a0naar de<\/span>\u00a0kruidenier op de hoek spoedde.<\/span><\/p>\n Maar hoe hij zich ook haastte, toen hij terugkwam was het meisje al verdwenen. Toen hij<\/span>\u00a0Frisia<\/span>\u00a0vragend aankeek, zei deze direct, zonder tussenkomst van \u00e9\u00e9n van de<\/span>\u00a0katten:<\/span> Het eind van het liedje was, dat ze tante Hera<\/span>\u00a0die een eindje verderop in de straat<\/span>\u00a0woonde, bereid vonden om in te springen. En Anton<\/span>\u00a0viel niet op tante Hera, die was dan<\/span>\u00a0ook een stuk ouder.<\/span><\/p>\n <\/p>\n Download het verhaal MOETEN<\/span><\/a><\/p>\n Paperback (Bruna)<\/span><\/a>Eboek (bol.com)<\/span><\/a><\/p>\n
\nAuteur<\/strong>: <\/b>Herman Ad\u00e8r
\nISBN<\/strong>: <\/b>97-890-79418-79-4 (Paperback)
\nVerschenen<\/strong>:\u00a0<\/b>27\u00a0Oktober 2019
\nPrijs<\/strong>: <\/b>\u20ac 17,50<\/p>\n
\nPrijs<\/strong>: <\/b>\u20ac 14,-<\/p>\n
De bundel bevat weer een aantal verhalen die in een (academische) werksituatie spelen (<\/span>Fraude, Sudoku’s, Jeugd en Toekomst<\/i>\u00a0en het titelverhaal). Soms staat de gemoedstoestand of de ontwikkeling van een figuur<\/span>\u00a0centraal zoals in\u00a0<\/span>Mijn man is er even niet, Poes Maupy, Alzheimer<\/i>\u00a0en in het verhaal\u00a0<\/span>Moeten<\/i>. Verder zijn er verhalen met een relationeel thema<\/span>\u00a0zoals\u00a0<\/span>Vervagen, Poppetjes, Familie<\/i>\u00a0en\u00a0<\/span>Postbode<\/i>.<\/span>
Het verhaal\u00a0<\/span>Boekenclub<\/i>\u00a0heeft de verhouding tussen mannen en vrouwen in een academisch milieu als<\/span>\u00a0motief, terwijl het laatste verhaal,\u00a0<\/span>Tuinmannetje<\/i>, een sprookjesachtig karakter heeft.<\/span><\/p>\n
\u00a0<\/span>
FRAGMENT : Poppetjes<\/b><\/center><\/p>\n
\u2018Zij eruit of ik eruit,\u2019 had ze geroepen en omdat Anton<\/span>\u00a0niet zonder Frisia<\/span>\u00a0kon, maakte hij<\/span>\u00a0er met Lidia, zeer tegen zijn zin, een einde aan.<\/span>
Sindsdien hulde hij zich in wrokkig stilzwijgen.<\/span><\/p>\n
\u2026<\/span>\u2026<\/span>\u2026<\/span>\u2026<\/span>\u2026<\/span>\u2026<\/span><\/center><\/p>\n
Ze gingen altijd naar hetzelfde dorpje en maakten vandaar uit ieder jaar precies dezelfde<\/span>\u00a0wandelingen. Ook wat betreft de wandelingen hadden ze na het debacle water in de wijn<\/span>\u00a0gedaan: ze gingen nog steeds samen op stap, maar zwijgend.<\/span><\/p>\n
Terwijl ze daar zo naar het kleine wriemelende grut stonden te kijken, kwam de boer die<\/span>\u00a0in het huis tegenover woonde naar buiten. Hij vertelde dat de moederpoes de kleintjes<\/span>\u00a0had verlaten. Ze waren ten dode opgeschreven want hij kon ze niet verzorgen. Anton<\/span>\u00a0en<\/span>\u00a0Frisia<\/span>\u00a0waren geschokt. Al hadden ze maar kort staan kijken, ze voelden allebei een sterke<\/span>\u00a0verbondenheid met de beestjes.<\/span><\/p>\n
Al tijdens de terugreis werd het duidelijk dat ze een nieuwe vorm van communicatie<\/span>\u00a0hadden gevonden, het effect van de gezamelijke zorg voor de twee kleintjes.<\/span><\/p>\n
\u2026<\/span>\u2026<\/span>\u2026<\/span>\u2026<\/span>\u2026<\/span>\u2026<\/span><\/center><\/p>\n
Toen het meisje haar nieuwe aanstelling kwam bespreken, betrapte Frisia<\/span>\u00a0Anton<\/span>\u00a0erop dat<\/span>\u00a0hij het meisje gefascineerd zat aan te staren. En inderdaad, toen Frisia<\/span>\u00a0beter keek moest<\/span>\u00a0ze bekennen dat het een beeldschoon, jong ding was, net 19, die een centje kwam<\/span>\u00a0bijverdienen naast haar studiebeurs.<\/span>
Maar omdat ze de bui onmiddellijk zag hangen, keek ze Anton<\/span>\u00a0bestraffend aan en zei<\/span>\u00a0tegen het katertje:<\/span><\/p>\n
\u2018Ze wilde veel te veel verdienen, we zoeken verder.\u2019<\/span><\/p>\n